Κύπρος: Φεύγει ο αμίαντος από το βυθό

20/06/2011 | ΤΟΥ ΓΙΑΝΝΗ ΙΩΑΝΝΟΥ

Η Α.Λ.Κ. κατακυρώνει σύντομα την προσφορά ανέλκυσης
Φορτίο με 670 τόνους αμιάντου, συσκευασμένου σε νάιλον σακούλες, βρισκόταν στο βυθό από το 1981. Το 1992 αφαιρέθηκε μια μεγάλη ποσότητα, υπολογίζεται ωστόσο πως στο ναυάγιο παραμένουν ακόμη μέσα στα σακούλια αρκετοί τόνοι αμιάντου, τόσο στα αμπάρια όσο και έξω από το πλοίο.

Στόχος της Αρχής Λιμένων είναι ο άμεσος καθαρισμός της θάλασσας της Λεμεσού από το βυθισμένο εδώ και δεκαετίες φορτίο αμιάντου, αναφέρει η διεύθυνση της Αρχής, η οποία αποφάσισε κατά την πρόσφατη συνεδρίαση του Συμβουλίου της, την κατακύρωση της προσφοράς για εκτέλεση της εργασίας ανέλκυσης το αργότερο μέχρι το τέλος ερχομένου Ιουλίου. Από τις προσφορές εξειδικευμένων οίκων που έχει στα χέρια της η Αρχή Λιμένων, για καθαρισμό του βυθού και σωστή διαχείριση του μεγάλου φορτίου, η χαμηλότερη ανέρχεται στις 850 χιλιάδες ευρώ και η υψηλότερη στο 1,4 εκατομμύριο.

Η εμπλοκή της ΕΕ
Η αξιολόγηση των προσφορών αποφασίστηκε μετά το ξεκαθάρισμα του θέματος από την Αναθεωρητική Αρχή Προσφορών, η οποία με απόφασή της έκρινε ότι οι προσφορές μπορούσαν να αξιολογηθούν και να συνεχίσει η όλη διαδικασία. Σύμφωνα με τη διεύθυνση της Α.Λ.Κ., η αξιολόγηση στοχεύει στο να διαπιστωθεί κατά πόσο οι προσφορές συνάδουν με τους όρους και προδιαγραφές που έθεσε η Αρχή, ώστε να μην υπάρξουν περιβαλλοντικά προβλήματα.

Στην απόφαση αυτή καθοριστικό ρόλο έπαιξε η εμπλοκή και οι ανησυχίες της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Συγκεκριμένα, το 2008 η Ευρωπαϊκή Επιτροπή, με υπόμνημά της προς τον πρέσβη-μόνιμο αντιπρόσωπο της Κύπρου στην Ευρωπαϊκή Ένωση, ζήτησε διευκρινίσεις σχετικά με τα ναυάγιο του πλοίου και το περιεχόμενο του φορτίου του. Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή είχε καταχωρήσει καταγγελία σχετικά με πιθανή παραβίαση της κοινοτικής περιβαλλοντικής νομοθεσίας στην περιοχή της Λεμεσού και ζητήθηκαν συμπληρωματικά στοιχεία για την εγκατάλειψη του ναυαγίου στο βυθό για τόσα πολλά χρόνια.

Η Επιτροπή στο υπόμνημά της ζήτησε πλήρη ενημέρωση για τη διάθεση των σακουλιών που περιείχαν τον αμίαντο στα αμπάρια του πλοίου και προειδοποίησε ότι η συνέχιση της κατάστασης ως έχει για μακρά χρονική περίοδο, ενδέχεται να σημαίνει ότι το κράτος έχει υπερβεί το περιθώριο λήψης μέτρων, που παρέχουν οι σχετικές διατάξεις της σχετικής νομοθεσίας.

Το ναυάγιο
Το «Farsas 2» βυθίστηκε το 1981, ένα χιλιόμετρο από την είσοδο του νέου λιμανιού της Λεμεσού και σε βάθος 19 περίπου μέτρων. Στο αρχικό φορτίο του πλοίου περιέχονταν 670 τόνοι αμιάντου, συσκευασμένος σε νάιλον σακούλες. Το 1992 αφαιρέθηκε μια μεγάλη ποσότητα αμιάντου, υπολογίζεται ωστόσο πως στο ναυάγιο παραμένουν ακόμη μέσα στα σακούλια αρκετοί τόνοι αμιάντου, τόσο στα αμπάρια όσο και έξω από το πλοίο.

Σκόρπιες, τρύπιες σακούλες
Όπως κατ’ επανάληψιν κατήγγειλε το Κίνημα Οικολόγων Περιβαλλοντιστών τα τελευταία χρόνια, μελέτες αλλά και πληροφορίες από δύτες, μέρος του αμιάντου βρίσκεται διασκορπισμένος πέριξ του ναυαγίου, ενώ οι σακούλες στις οποίες ήταν συσκευασμένο το επικίνδυνο υλικό έχουν φθαρεί και ήδη άρχισε να διαφεύγει στη θάλασσα. Οι Οικολόγοι αναφέρουν ότι μέρος του φορτίου, περίπου 200 σακούλες γεμάτες αμίαντο, δεν περισυνελέγησαν, λόγω του μεγάλου κόστους της εργασίας και προειδοποίησαν ότι ο αποξηραμένος αμίαντος εγκυμονεί κινδύνους για τη δημόσια υγεία, γι’ αυτό πρέπει να απορροφηθεί ολόκληρη η ποσότητα από το βυθό και να διαχειριστεί σαν επικίνδυνο απόβλητο.

Τι έδειξαν οι αναλύσεις
Στην όλη διαδικασία είχε εμπλακεί στο παρελθόν και το Τμήμα Επιθεώρησης Εργασίας, το οποίο προέβη σε δειγματοληψία νερού και άμμου από ακτές της πόλης, καθώς και δείγμα από παραλία της Λάρνακας, ως δείγμα αναφοράς, για να εκτιμηθεί η όλη κατάσταση.

Στη Λεμεσό τα δείγματα λήφθηκαν από τις παραλίες Καρνάγιου και Δημόσιου Κήπου. Τα δείγματα αποτελούνταν από υγρή άμμο που μαζεύτηκε από επιφάνεια ενός τετραγωνικού μέτρου βάρους ενός κιλού. Η εργαστηριακή ανάλυση έγινε από το Ινστιτούτο Επαγγελματικής Ασφάλειας της Ομοσπονδίας των Επαγγελματικών Συνδέσμων της Γερμανίας, στα εξειδικευμένα εργαστήρια που διαθέτουν για αναλύσεις αμιάντου. Το συμπέρασμα της ανάλυσης είναι ότι δεν υπάρχει αμίαντος σε κανένα από τα δείγματα.

Για εκτέλεση της εργασίας ανέλκυσης του αμιάντου θα απαιτηθούν τέσσερεις περίπου μήνες. Όλη η ποσότητα θα μεταφερθεί σε ξένη χώρα, όπου υπάρχουν δυνατότητες διαχείρισης και καταστροφής του.

Πηγή: sigmalive

Ο «Εναέριος» στη Λεμεσό

Ο Εναέριος εδώ στη Λεμεσό είναι γνωστό τοπωνύμιο στο ανατολικό παραλιακό της μέτωπο, πλησίον της εισόδου της πόλης μας ερχόμενοι από τη Λευκωσία. Είναι η περιοχή όπου υπάρχουν αρκετά «στέκια» των νεαρών κι όχι μόνο, όπως καφετερίες, ζαχαροπλαστεία, φαστφουντάδικα κ.τ.λ. Εκεί ακριβώς πάνω στην παραλία απέναντι από τα κέντρα που προανέφερα, και δίπλα από τη μικρή αποβάθρα, είναι το περίπτερο (καφετερία) «Ο ΕΝΑΕΡΙΟΣ». Σ' αυτό το σημείο στην παραλία ήταν κτισμένη αποθήκη συγκέντρωσης σάκων αμιάντου που κατέφθαναν από το ορυχείο και εργοστάσιο επεξεργασίας αμιάντου στο ομώνυμο με το ορυκτό, χωριό του Πάνω Αμιάντου. Από την αποθήκη αυτή το ορυκτό φορτωνόταν σε παλέτες σε μεγάλες βάρκες (μαούνες), που ακουμπούσαν στην αποβάθρα που βρισκόταν μπροστά από την αποθήκη προς τη μεριά της θάλασσας. Στη συνέχεια οι μεγάλες βάρκες μεταφέρονταν με ρυμουλκό προς το πλοίο που ανέμενε στα βαθιά, όπου φορτώνονταν σ' αυτό για εξαγωγή.
Αυτή η αποθήκη συγκεντρώσης των σάκων αμιάντου ήταν το τερματικό του εναέριου σιδηρόδρομου που ερχόταν από τον Πάνω Αμίαντο. Στο εσωτερικό της αποθήκης του εναέριου σιδηρόδρομου κατέληγαν τα συρματόσχοινα που ήσαν οι τροχιές των βαγονιών με τους σάκους αμιάντου, ερχόμενα εναερίως από το ορυχείο-εργοστάσιο στον Πάνω Αμίαντο. Αυτή η διαδρομή από τον Πάνω Αμίαντο μέχρι την αποθήκη στην παραλία ήταν περίπου 30-35 χιλιόμετρα. Στο μήκος όλης της διαδρομής του εναέριου υπήρχαν δύο υποσταθμοί, ένας πολύ σημαντικός στο χωριό Σπιτάλι και ένας μικρότερος στο χωριό Άγιος Μάμας.
Τα βαγόνια του εναέριου σιδηρόδρομου άρχιζαν τη διαδρομή τους από τις αποθήκες του εργοστασίου στον Πάνω Αμίαντο. Εκεί υπήρχε μια «εξακύλινδρη» μηχανή εσωτερικής καύσης ντίζελ που αναλάμβανε το ρόλο της κίνησης των βαγονιών μέσω κινούμενου συρματόσχοινου, μέχρι τον υποσταθμό του Αγίου Μάμα. Η ολίσθηση των βαγονιών γινόταν πάντοτε πάνω σε εναέρια γραμμή από χονδρό συρματόσχοινο διαμέτρου περίπου 25mm, που υποκαθιστούσε τις σιδηρογραμμές του επίγειου σιδηρόδρομου. Έτσι τα βαγόνια κρέμονταν πάνω σ' αυτήν τη γραμμή, μέσω δύο χαλύβδινων τροχών, που ολίσθαιναν σ' αυτήν ελκόμενα από το κινούμενο συρματόσχοινο που το κινούσε η μηχανή ντίζελ του σταθμού (σ' αυτή την περίπτωση η μηχανή που βρισκόταν στον Πάνω Αμίαντο). Τα βαγόνια ήταν βασικά μια απλή πλατφόρμα από σίδηρο, διαστάσεως 50Χ100 cm περίπου, όπου ήταν αναρτημένη μέσω δύο στελεχών και των δύο τροχών ολίσθησης πάνω στο χονδρό συρματόσχοινο (25 mm). Το σύστημα με τα συρματόσχοινα και τα βαγόνια συγκρατιόταν ψηλά πάνω σε σιδηρόπυργους, σαν αυτούς περίπου που μεταφέρουν την υψηλή τάση της ηλεκτρικής.
Η συνολική εγκατάσταση του εναέριου σιδηρόδρομου απoτελείτo από τα κλειστά μηχανικά κυκλώματα του Πάνω Αμιάντου μέχρι τον Άγιο Μάμα, τον Άγιο Μάμα μέχρι το Σπιτάλι και από Σπιτάλι μέχρι την παραλιακή αποθήκη στη Λεμεσό. Οι μηχανές κίνησης βρίσκονταν μία στον Πάνω Αμίαντο και δύο στο Σπιτάλι. Έτσι, όταν τα βαγόνια έφθαναν στον Άγιο Μάμα, είτε από πάνω προς τα κάτω είτε από κάτω πρoς τα πάνω, υπήρχαν εργάτες εκεί όπου τα απoδέσμεuαν από το κύκλωμα άφιξής τους και τα κινούσαν στο άλλο κύκλωμα. Αυτή η διαδικασία γινόταν και στο σταθμό στο Σπιτάλι για τα βαγόνια που κατέφθαναν από τον Άγιο Μάμα και γι' αυτά που ερχόντουσαν από τη Λεμεσό. Στην παραλιακή αποθήκη της Λεμεσού, όταν κατέφθαναν τα βαγόνια, τα αποδέσμευαν από το κινούμενο κύκλωμα (κινούμενο συρματόσχοινο) και τα οδηγούσαν μέσω ουδέτερης γραμμής στο σημείο εκφόρτωσης της «παλέτας» με τους 4 σάκους από αμίαντο. Στη συνέχεια το οδηγούσαν άδειο στη γραμμή επιστροφής και το δέσμευαν πάνω στο κινούμενο συρματόσχοινο με προορισμό τον Πάνω Αμίαντο, μέσω των σταθμών που πρoανέφερα.
Η χρονική διάρκεια που χρειαζόταν να φθάσει κάθε βαγόνι από το ορυχείο του Πάνω Αμιάντου μέχρι την παραλιακή αποθήκη (ΕΝΑΕΡΙΟ) στη Λεμεσό ήταν περίπου 2 ώρες. Το ίδιο χρειαζόταν για να επιστρέψει πίσω στο ορυχείο.
Χρειαζόταν το όλο σύστημα του εναέριου σιδηρόδρομου αρκετή φροντίδα και συντήρηση, όπως τακτικό λάδιασμα και γρασάρισμα, και αντικατάσταση διαφόρων φθαρμένων εξαρτημάτων. Ένα από τα σοβαρά προβλήματα που παρουσίαζε, ήταν η ταλάντευση των συρματόσχοινων, λόγω και του ελλιπούς γρασαρίσματoς, που είχε σαν αποτέλεσμα κάποια βαγόνια να πέφτουν κάτω στο κενό.
ΑΔΑΜΟΣ ΚΟΜΠΟΣ
Δημοτικός Σύμβουλος Κ.Σ. ΕΔΕΚ Λεμεσού,
Αντιπρόεδρος Σχολικής Εφορείας Λεμεσού
Ιστορική αναδρομήΟ εναέριος σιδηρόδρομος κατασκευάστηκε στην Ιταλία και εγκαταστάθηκε στην Κύπρο από Ιταλούς τεχνικούς περί το 1920. Το ορυχείο του αμιάντου, όμως, λειτουργούσε πριν από το 1920. Κρατήθηκε σε λειτουργία ο σιδηρόδρομος μέχρι το 1943 περίπου, όπου αργότερα άρχισαν να τον ξηλώνουν, μεταφέροντας όλα τα κομμάτια του στο εξωτερικό. Έμειναν μόνο τα κτήρια στον Πάνω Αμίαντο, και στο Σπιτάλι, καθώς επίσης και οι κούγκρινες βάσεις των σιδηρόπυργων σ' όλη τη διαδρομή του μέσα στα βουνά.Η όλη επιχείρηση του αμιάντου ήταν ένας συνεταιρισμός από Δανούς, Σουηδούς, Άγγλους και Ιρλανδούς. Δούλευαν σ' αυτήν πάνω από 40.000 άτομα, όπου η συντριπτική πλειοψηφία ήταν Κύπριοι. Το ορυχείο και ο Πάνω Αμίαντος είχαν όλες τις διευκολύνσεις της εποχής εκείνης, όπως ηλεκτρικό ρεύμα, νερό, νοσοκομείο πλήρες, κινηματογράφο, σχολείο, καταστήματα, καφενεία, κ.τ.λ. Το ορυχείο κρατήθηκε σε λειτoυργία μέχρι τις τελευταίες δεκαετίες, όπου, μετά την απαγόρευση στη χρήση του αμιάντου, για λόγους υγείας έκλεισε.

Πηγή: http://www.sigmalive.com/simerini/analiseis/other/354636

Κύπρος: Ανεστάλη η διαδικασία αξιολόγησης των προσφορών για την ανέλκυση του Farsas 2

Ο αμίαντος στο βυθό

Όσον αφορά στο θέμα απομάκρυνσης της ποσότητας αμιάντου που παραμένει στο βυθό της Λεμεσού, μετά τη βύθιση, το 1981, εμπορικού πλοίου, ενώ η Αρχή Λιμένων βρισκόταν στο στάδιο αξιολόγησης των προσφορών, η Γενική Ελέγκτρια διαπίστωσε πρόβλημα στους όρους των προσφορών και στις προδιαγραφές ανέλκυσης, με αποτέλεσμα να ανασταλεί η διαδικασία και να επαναπροκηρυχθούν οι προσφορές σε συνεννόηση με τη Γενική Ελέγκτρια.
Ωστόσο, η Αρχή Λιμένων διαβεβαιώνει ότι οι ειδικοί λένε ότι δεν δημιουργεί κανένα πρόβλημα στο περιβάλλον ο αμίαντος, όταν είναι μέσα στο νερό. Ναι, αλλά, κατά την ανέλκυσή του, πρέπει να λαμβάνονται μέτρα ώστε να μην καταλήξει στο νερό και απ’ εκεί στις παραλίες. Διαφορετικά η Ελέγκτρια δεν θα μιλούσε για προδιαγραφές ανέλκυσης.

Πηγή

Ανέλκυση του αμιάντου από τη θάλασσα

Τριάντα σχεδόν χρόνια μετά τη βύθιση στη θάλασσα της Λεμεσού του πλοίου «Farsas 2» που ήταν γεμάτο με αμίαντο, οι αρμόδιες Αρχές είναι έτοιμες να ανελκύσουν το φορτίο και να το απομακρύνουν με ασφάλεια, ώστε αν εκλείψει ο κίνδυνος για ρύπανση των ακτών από το επικίνδυνο υλικό. Στην απόφαση αυτή καθοριστικό ρόλο έπαιξε η εμπλοκή και οι ανησυχίες της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Συγκεκριμένα, το 2008 η Ευρωπαϊκή Επιτροπή με υπόμνημά της προς τον πρέσβη - μόνιμο αντιπρόσωπο της Κύπρου στην Ευρωπαϊκή Ένωση, ζήτησε διευκρινίσεις σχετικά με το ναυάγιο του πλοίου και το περιεχόμενο του φορτίου του.
Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή είχε καταχωρήσει καταγγελία σχετικά με πιθανή παραβίαση της κοινοτικής περιβαλλοντικής νομοθεσίας στην περιοχή της Λεμεσού και ζητήθηκαν συμπληρωματικά στοιχεία για την εγκατάλειψη του ναυαγίου στο βυθό για τόσα πολλά χρόνια. Η Επιτροπή στο υπόμνημά της ζήτησε πλήρη ενημέρωση για τη διάθεση των σακουλιών που περιείχαν τον αμίαντο στα αμπάρια του πλοίου και προειδοποίησε ότι η συνέχιση της κατάστασης ως έχει για μακρά χρονική περίοδο, ενδέχεται να σημαίνει ότι το κράτος έχει υπερβεί το περιθώριο λήψης μέτρων, που παρέχουν οι σχετικές διατάξεις της σχετικής νομοθεσίας.
Σύμφωνα με την απόφαση της Αρχής Λιμένων Κύπρου, με την επανέναρξη των συνεδριάσεων της Βουλής μετά το καλοκαίρι θα κατατεθεί από την Αρχή για έγκριση συμπληρωματικός προϋπολογισμός, για να ξεκινήσει η διαδικασία συλλογής του αμιάντου, καθώς στο φετινό προϋπολογισμό δεν υπάρχει σχετικό κονδύλι για τη δαπάνη που θα απαιτηθεί. Σύμφωνα με την Α.Λ.Κ., υπολογίζεται με βάση την προκαταρκτική εκτίμηση ότι το κόστος θα ανέλθει περίπου στα τέσσερα εκατομμύρια ευρώ και για εκτέλεση της εργασίας θα απαιτηθούν τρεις περίπου μήνες.
Σε βάθος 15 μέτρων
Το «Farsas 2» βυθίστηκε το 1981, ένα χιλιόμετρο από την είσοδο του νέου λιμανιού της Λεμεσού και σε βάθος 15 περίπου μέτρων. Στο αρχικό φορτίο του πλοίου περιέχονταν 670 τόνοι αμιάντου, συσκευασμένος σε νάιλον σακούλες. Το 1992 αφαιρέθηκε μια μεγάλη ποσότητα αμιάντου, υπολογίζεται ωστόσο πως στο ναυάγιο παραμένουν ακόμη μέσα στα σακούλια αρκετοί τόνοι αμιάντου τόσο στα αμπάρια όσο και έξω από το πλοίο. Όπως κατ’ επανάληψη κατήγγειλε το Κίνημα Οικολόγων Περιβαλλοντιστών τα τελευταία χρόνια, μελέτες αλλά και πληροφορίες από δύτες, μέρος του αμιάντου βρίσκεται διασκορπισμένος πέριξ του ναυαγίου, ενώ οι σακούλες στις οποίες ήταν συσκευασμένο το επικίνδυνο υλικό, έχουν φθαρεί και ήδη άρχισε να διαφεύγει στη θάλασσα.
Οι Οικολόγοι αναφέρουν ότι μέρος του φορτίου περίπου είκοσι σακούλες γεμάτες αμίαντο, δεν περισυνελέγησαν, λόγω του μεγάλου κόστους της εργασίας και προειδοποίησαν ότι ο αποξηραμένος αμίαντος, εγκυμονεί κινδύνους για τη δημόσια υγεία, γι’ αυτό πρέπει να απορροφηθεί ολόκληρη η ποσότητα από το βυθό και να διαχειριστεί σαν επικίνδυνο απόβλητο.
Δειγματοληψίες και αναλύσεις
Μετά τις καταγγελίες των Οικολόγων, το Τμήμα Επιθεώρησης Εργασίας προέβη σε δειγματοληψία νερού και οι αναλύσεις που έγιναν στο εξωτερικό κατέδειξαν ότι οι ακτές της Λεμεσού δεν μολύνθηκαν από αμίαντο. Δείγματα λήφθηκαν από τα επιφανειακά νερά της θάλασσας από δύο ακτές της Λεμεσού (στο Καρνάγιο και στο Δημόσιο Κήπο) και αναλύθηκαν εργαστηριακά στο Ινστιτούτο Επαγγελματικής Ασφάλειας της Ομοσπονδίας των Επαγγελματικών Συνδέσμων της Γερμανίας, στα εξειδικευμένα εργαστήρια του Αγίου Αυγουστίνου. Σύμφωνα με το Τμήμα Επιθεώρησης Εργασίας, τα συμπεράσματα της ανάλυσης δεν υπάρχει αμίαντος στα δείγματα.
Η Αρχή Λιμένων Κύπρου ανέθεσε στη συνέχεια την εκπόνηση μελέτης σε εξειδικευμένο οίκο από τη Βρετανία, για τον ασφαλή τρόπο ανέλκυσης της ποσότητας αμιάντου που βρίσκεται στα αμπάρια του πλοίου. Όλη η ποσότητα θα μεταφερθεί σε ξένη χώρα, όπου υπάρχουν δυνατότητες διαχείρισης - καταστροφής του αμιάντου.

Πήγή: sigmalive.com

Αμίαντος στον βυθό

Νέα παράταση για την ανέλκυση του αμιάντου στη Λεμεσό

Σσσσ... ακόμα μελετούν
Αν δεν προκύψει άλλο εμπόδιο, και με όλες τις αισιόδοξες προβλέψεις, το ερχόμενο φθινόπωρο μπορεί να αρχίσει η επιχείρηση καθαρισμού της θάλασσας της Λεμεσού από τον αμίαντο.


Από άνοιξη σε καλοκαίρι μετατοπίζονται συνεχώς οι εργασίες περισυλλογής του βυθισμένου αμιάντου. Αυτού που χύθηκε σε βάθος μόλις 11 μέτρων στην μπούκα του λιμανιού της Λεμεσού, μετά το ναυάγιο του πλοίου «Φάρσα 2», τον Νοέμβριο του 1981. Αρχικά η κωλυσιεργία αποδίδονταν στο βαθμό δυσκολίας οργάνωσης της όλης επιχείρησης «ανέλκυσης και διαχείρισης του επικίνδυνου υλικού του αμιάντου» και στις χρονοβόρες διαδικασίες που ήταν αναγκαίο να τηρηθούν. Πέρασαν όμως σχεδόν τέσσερα χρόνια, από την επίσημη διαβεβαίωση της Αρχής Λιμένων Κύπρου ότι ο βυθός θα καθαριστεί από το επικίνδυνο υλικό, σε διάστημα μικρότερο των 12 μηνών. Σήμερα ακόμη η ΑΛΚ δεν έχει βγει σε προσφορές για την προσέλκυση εξειδικευμένων εταιρειών που θα επιδείξουν ενδιαφέρον να αναλάβουν την ανέλκυση και ακολούθως τη διαχείριση του βυθισμένου αμιάντου.

Στο λαβύρινθο των διαδικασιών
Στο μεσοδιάστημα της εκκρεμότητας ερευνήθηκε ο βυθός από τον εξειδικευμένο βρετανικό οίκο Barton Environmental, καταδείχθηκε η ποσότητα του αμιάντου κι ετοιμάστηκε εισήγηση στην Αρχή Λιμένων για τους δυνατούς τρόπους ανέλκυσης και διαχείρισης του επικίνδυνου υλικού. Η μελέτη των Βρετανών εμπειρογνωμόνων «έδειξε» ότι στον βυθό της θάλασσας βρίσκονται 200 σακούλια αμιάντου των 50 κιλών το καθένα (θα πρέπει να τονιστεί πως αν είναι σωστή η τελευταία μελέτη των Βρετανών, 115 τόνοι αμιάντου έχουν διασκορπιστεί στη θάλασσα της Λεμεσού, αφού στο βυθό θα έπρεπε να ανευρεθούν εκατοντάδες ακόμη σακούλια. Να σημειωθεί ότι από το ναυάγιο, σε επιχείρηση του 1987, αποσύρθηκαν 550 τόνοι αμιάντου, από τους 675 που βρίσκονταν στο πλοίο).
Μετά την εκπόνηση της μελέτης των Βρετανών, η Αρχή Λιμένων ανέθεσε την ετοιμασία των όρων κατάρτισης των προσφορών στην ελληνική εταιρεία ENVI TEAM, που κατά την ΑΛΚ εξειδικεύεται στον τομέα του αμιάντου. Η ελληνική εταιρεία ετοίμασε τους όρους κατάρτισης των προσφορών και τις απέστειλε, αρχές του χρόνου, στην Αρχή Λιμένων.

Προτίμηση σε κυπριακό οίκο
Η διαδικασία σκάλωσε τελευταία, όταν προκαταρκτικά εκδηλώθηκε ενδιαφέρον από κυπριακή εταιρεία, που εξειδικεύεται σε ζητήματα περισυλλογής και διαχείρισης αμιάντου, να αναλάβει το έργο. Κι η πρόθεση της Αρχής Λιμένων να εμπιστευτεί σε κυπριακά χέρια το δύσκολο, αλλά κι ιδιαίτερα δαπανηρό, εγχείρημα. Οι εξειδικευμένες εταιρείες του εξωτερικού στη διαχείριση αμιάντου, όπως πληροφορούμαστε, χρεώνουν πολλαπλάσιο ποσό. Από αυτό των 4 εκατομμυρίων ευρώ, που εκ πρώτης εκτιμά η Αρχή Λιμένων πως θα στοιχίσουν οι εργασίες ανέλκυσης, συσκευασίας και προώθησης για επεξεργασία σε εργοστάσιο του εξωτερικού μιας ποσότητας 50 τόνων αμιάντου. Όσης δηλαδή μετρήθηκε πρόσφατα στο βυθό, αφού ο καταμετρημένος αμίαντος που έπεσε στη θάλασσα είναι διπλάσιας ποσότητας.
Σε σχέση με τι τελευταίες εξελίξεις στην υπόθεση ζητήσαμε κάποιες διευκρινήσεις από την Αρχή Λιμένων
Σε παρατήρηση - αλλά και μιας πρόχειρης έρευνας- πως δεν εμφανίστηκε καμιά εξειδικευμένη κυπριακή εταιρεία με μέσα, δυνατότητες και προσωπικό που μπορεί να αναλάβει τέτοιο εγχείρημα, οι παράγοντες της Αρχής Λιμένων μάς διαβεβαίωσαν περί του αντιθέτου. Πως η συγκεκριμένη εταιρεία παρουσιάζεται να διαθέτει την τεχνογνωσία και το έμπειρο προσωπικό να αναλάβει το έργο. Παράλληλα, μας εξήγησαν, υπάρχει κι η «ασφαλιστική δικλείδα» για τη σωστή δουλειά, αφού αυτού του τύπου και του μεγέθους οι εργασίες παρακολουθούνται κι ελέγχονται αυστηρά από την Ευρωπαϊκή Ένωση.


Πηγή: politis-news.com (Κύπρος)